Yaptiklarimiz, bosa gecirdigimiz vakit, sudan sebeplerden cikan tartismalar... bunlar hayatimizin olmazsa olmazi degil mi? Neden hep birileri gitti zaman bunlari dusunuruz? Hayat kisa deyip, hemen sevdiklerine daha bi baglanirsin. Sonra ne olur? Ne oldugunu soyleyeyim, 3-5 gun sonra yeniden eski hayatina geri donersin. Idrak etmen ve kaybetmeyi kabullenmen cok kisa surer. Yine ayni rutinle hayatini idame ettirirsin.
Olenle olunmez derler, evet cok dogru fakat her olaydan bir ders cikartmak nerde? Hayatta en zor sey kabullenmektir. Olanlari, olacaklari veya olmuslari. Kisa sureli farkindalik yasadiktan sonra gerisi kendini kandirma surecine girer. Aslinda aklinin ufak bir kosesinde yani kendini kandiramadigin kosesinde bu gercek durur fakat nedense insanoglu o koseye ugramadan gecer gider. Bence her derin uzuntu insanda bir iz birakmali, birakmali ki artik kendini kandirmaktan vazgecsin. Kabullenmeyi ve farkinda olmayi ogrensin.
0 fikir:
Yorum Gönder