Yapılacak o kadar çok şey var ki bunca zamandır biriktirdiğim. Hep bir boşluk aradım; gerek zamanda, gerek düşüncemde.
Bugün işimde son günümdü. Herkesle vedalaşıp, eşyalarımı bir torbaya doldurup çıktım ofisten. Kendi isteğimdi gitmek ama orda kurduğumuz dostluklardan uzaklaşmak zor geldi dönüp giderken. Sonra yolda yürürken garip bir huzur kapladı içimi. Hayatımda bir dönem kapandı ve beni nelerin beklediğini bilmiyorum. Ama bu bilinmezlik beni korkutmuyor. Aksine heyecanlandırıyor.
Fazla mı iyimserim yoksa bunu sadece ihtiyacım olduğu için mi yapıyorum bilmiyorum. Bir süredir kendime şans tanımaya başladım. Farkındalık eşiğimi oldukça yukarılara taşıdığımı sanıyorum, belki de budur sebep.
Bu kadar yol almışken; neden diğerlerini de bir bir gerçekleştirmeyeyim ki? Bazıları sıkıntılı, bazıları yüzeysel, bazıları zoraki, bazıları da olmasını çok istediğim bir çok iş beni bekliyor. Ve ben bunu yapabilirim biliyorum. O hevesi ve inancı buldum ben içimde ve tutundum. Pek çok kişinin ve olayın etkisi olmuş olabilir bunda. Hepsine teşekkür ederim. Ama bir kişi var ki, kalbine sığmayan sevgisi ve umudu ile bazen orada olmasa da yoluma ışık tutan, bir sözüyle kalbime dokunabilen biri.
Bana yürekten inandığını biliyorum ve seni seviyorum.
Beyinsiz konser tayfasını boşverin. Good music!
Bu şarkı son paragrafa geliyore, o ne sözler...
:pötürcüksmiley:
0 fikir:
Yorum Gönder